کتاب شامل دو رمان ازگوته است. نخست " رنج های ورتر جوان" که آن را در 24 سالگی نوشت. این رمان بی شباهت به دوران جوانی خودش نیست؛ از دنیای درون انسانی با رفتاری متفاوت، کمی پیچیده و البته شدیداً عاشق‌پیشه می‌نویسد. ورتر رنج می‌کشد، چون عاشق بانویی به نام" لوته" است که نامزد دارد. رنج می‌کشد چون دستش به او نخواهد رسید و سرانجام او را به خودکشی می کشاند. سرانجامی که این شاهکار را در زمان خود در برابر انتقادهای بسیارتند قرار می دهد. بخش عمده کتاب به شکل نامه‌هایی است که شخصیت اصلی کتاب خطاب به دوستش، ویلهلم نوشته است و از عشق نافرجامش می‌گوید. از آدم‌هایی که با بدخلقی به همدیگر آزار می‌رسانند و پیوسته در خاطرات ناگوار گذشته غرق شده‌اند. ورتر القا کنندۀ دو معنی در زبان آلمانی است. یکی "جزیره" (جزیره ای در میانۀ رودخانه) و دیگری "ارزشمندتر". این هردو گویای گوشه هایی از شخصیت ورتر هستند. انزوا و فردگرایی، آرمان گرایی و وارستگی او از زخارف دنیوی. رمان دوم " سال های سیرو سلوک ویلهلم مایستر" نام دارد که در واقع بیانیه ای برای جوانان است. "ویلهلم" فرزند بازرگانی که برای کشف استعدادهای هنری خود از پدرو مادر وطبقۀ بورژوازی دل کنده و با یک گروه تئاتر به سراسر کشور سفر می کند. این همراهمی به به او می آموزد که هنر تنها بخشی از زندگی ونه همۀ آن است. هنر واقعی زندگی در دنیای واقعی و از میان سختی ها وتجارب دردناک سربرمی آورد. Der Briefroman „Die Leiden des jungen Werthers“ erschien 1774 in einer ersten Fassung. Protagonist ist „Werther“, ein junger Mann, der in der bereits verlobten „Lotte“ die Verkörperung seiner Ideale sieht. Werther verliert sich in einer schwärmerischen und hoffnungslosen Liebe, die ihn in den Selbstmord treibt. Die Handlung beginnt mit dem ersten Brief vom 4. Mai 1771 und endet mit Werthers Tod am 23. Dezember 1772. Die Geschichte vom Kaufmannssohn Wilhelm Meister, der aus der bürgerlichen Enge seines Elternhauses ausbricht, um seine künstlerischen Talente zu erproben, gilt als der berühmteste Bildungsroman der deutschen Literatur. Während der junge Mann mit einer Theatergruppe durch die Lande zieht, lernt er allmählich, daß die Kunst nur ein Teil des Lebens ist, daß erst in der Auseinandersetzung mit der Umwelt, durch schmerzliche Erfahrungen und bedeutsame Begegnungen, die wahre Lebenskunst erworben wird.