کتابی که جایزۀ ادبی نوبل در سال 1972 را ازآن هاینریش بل کرد. رمان قطوری که شامل حدود ۱۳۰ شخصیت می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. راوی، خبرنگاری است که تا فصول آخر جانبدارانه از زندگی زن ۴۸ساله و زیبایی به نام "لنی" (Leni) گزارش تهیه می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند .او دختر سرزنده، مهربان ولی پرورش نیافتۀ پدری است که مالک شرکت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های بزرگ ساختمانی بوده و در حالی که از موفقیت شغلی کم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نظیری برخوردار است، در اثر رسوایی ناشی از معاملات غیرقانونی ورشکست می شود. به این ترتیب، خانواده که دراوج قدرت ناسیونال سوسیالیست ها از موقعیت اجتماعی برخورداربود، پس از آغاز جنگ جهانی دوم ازهم می پاشد و "لنی" کاملا" تنها می ماند. دراواخرجنگ با یک اسیر جنگی درکمال احتیاط وپنهان کاری رابطۀ عاشقانه ای پیدا می کند و از او صاحب پسری می شود. ولی سیرحوادث، جان این سرباز روسی را در اردوگاه اسرای جنگی فرانسوی می گیرد. خواننده درپایان، زندگی "لنی" را با یک فرد ترک که برای کاربه آلمان دعوت شده است در دوران پس ازجنگ پی می گیرد. کتاب چشم اندازی است موشکافانه و هنری به آلمان پیش و پس از جنگ. یک شخصیت زنانه، واقعی و خیالی، که در آن حقایق اجتماعی از بسیاری جهات درهم شکسته اند، هستۀ ضد اسطورۀ عشق رمان را نشان می دهد. Die Hauptfigur des Romans,“ Leni Pfeiffer“, ist eine intelligente und gutherzige, aber ungebildete Frau. Ihre Familie zählt zu Beginn der Machtübernahme durch die Nationalsozialisten zu den Gewinnern dieser Zeit. Nach Beginn des Zweiten Weltkrieges wird die Familie von mehreren Schicksalsschlägen getroffen, und „Leni“ ist schließlich fast ganz auf sich allein gestellt. Gegen Ende des Krieges arbeitet sie in einer Kranz- und Blumenbinderei und lernt dort den sowjetischen Kriegsgefangenen „Boris“ kennen. Die beiden beginnen, obwohl dies verboten und außerordentlich gefährlich ist, eine Liebesbeziehung, und „Leni“ bekommt kurz vor Ende des Krieges ein Kind von „Boris“. Dieser gerät durch unglückliche Umstände, für einen deutschen Kriegsgefangenen gehalten und stirbt in einem französischen Bergwerk. – Die Schlusspartien des Romans spielen in der Nachkriegszeit und erzählen unter anderem von der Beziehung Lenis mit dem türkischen Gastarbeiter „Mehmet“. Das Buch ist die literarische Summe einer historischen Epoche und episodernreiches Panorama der deutschen Vorkrieges und Nachkrieges geschichte von großer Beobachtungsschärfe und künstlerischem Reiz. Sein Kern ist der Gegenmythos der Liebe, verkörpert durch eine sowohl reale, wie erträumte Frauengestalt, an der sich die gesellschafltiche Wirklichkeit vielfältig bricht.