چهارچوب داستان، ملاقات یک شاهزادۀ آلمانی با دختر یک میلیاردر امریکایی در یک اقامتگاه کوچک پیش از جنگ جهانی اول است. حضورمیلیاردر امریکایی " ناتان-ان-اسپوئلمن" شاهزاده " کلاوس هاینریش" سرزنده و با نشاط را که در دنیای تشریفاتی خود و با آن اقتصاد خیره کننده به سر می برد، به ناگاه با دنیای کاملا" متفاوتی روبرو می کند که برآن دیدگاه محافظه کارانۀ این سرمایه دار و بیش از همه دخترش "ایما" حاکم است. داستان در ظاهرشکل گیری ازدواج در یک طبقۀ اشرافی است و بر خلاف آنچه که در ادبیات آلمانی انتظار می رود پایانی شاد دارد. توماس مان خود آن را " تلاشی برای ارائۀ یک کمدی در قالب یک رمان" نامیده است. در واقع، تعداد کم ولی مهم صحنه های گفتگو، رمان را بیشتر به سوی یک نمایش می برد و آنها را مانند گزارشی ارائه می کند. بن مایۀ کتاب مانند دیگر آثار توماس مان نابسندگی است که دو شخصیت اصلی یعنی پرنس کلاوس هاینریش و ایما، دو فرد کاملا" متفاوت ازهم را در سرنوشت همدیگر شریک می سازد. توماس مان با طنزی ظریف ودقیق، دنیای نجیب زادگان را در این قلمروی کوچک زمانی که سلسله وقایع هراسناک سعی در در پنهان ساختن اضمحلال پادشاهی در آستانۀ جنگ جهانی اول را دارند، به نمایش می گذارد . Thomas Mann erzählt die Geschichte einer kleinen Residenz vor dem Ersten Weltkrieg, vom lebensfreudigen Prinzen „Klaus Heinrich“, der sich in der zeremoniell wie wirtschaftlich starren Welt seines Hofes plötzlich mit der so gänzlich anderen, der pragmatischen Sicht der Dinge des amerikanischen Milliardärs „Nathan N. Spoelmann“ und vor allem seiner Tochter „Imma“ konfrontiert sieht. Vordergründig ist „Königliche Hoheit“ ein Roman über die Anbahnung einer Ehe in großherzoglichem Milieu. Und anders als man es sonst in der deutschen Hochliteratur erwarten darf, hat die Geschichte sogar ein ausgesprochenes Happy End. Thomas Mann selbst hat Königliche Hoheit als „Versuch eines Lustspiels in Romanform“ bezeichnet. In der Tat wirken die wenigen, aber gewichtigen Dialogszenen wie für die Bühne geschrieben und alles Dazwischenliegende klingt berichthaft. Außenseitertum ist, wie im gesamten Werk von Thomas Mann, ein Hauptthema des Buches. Es ist das in ganz verschiedenen Ursachen begründete, letztlich aber gemeinsame Außenseiterschicksal, das die beiden Hauptfiguren Klaus Heinrich und Imma verbindet. Mit ebenso köstlicher wie genauer Ironie stellt Mann die Welt des Adels im Großherzogtum am Vorabend des Ersten Weltkriegs als Aneinanderreihung morbider Veranstaltungen bloß, die den Niedergang der Monarchie zu verschleiern suchen.