آخرین، مهمترین و پیچیده ترینمح رمان "هرمان هسه" که برای او جایزۀ نوبل ادبیات را در سال 1946 به ارمغان آورد. داستان در قرن 23میلادی و در آرمان شهر " کاستالیا" می گذرد. شهری که با هدف رشد و شکوفایی استعدادهای برتر نخبگان در مکانی دور دست بوجود آمده است. این سرزمین نمایشی از تلفیق فلسفۀ غرب با عرفان شرق، زیبایی با افسون، هنر وعلم وموسیقی است. قهرمان داستان " یوزف کنشت" از همان کودکی علاقۀ عجیبی به بازی مهره های شیشه ای داشت. این بازی نیازمند آمیزش قوانین زیبایی شناسی با ریاضیات، موسیقی، منطق و فلسفه است. او در بزرگسالی به دنبال تسلط براین علوم رفته و فراز وفرودهای جذابی را پشت سر می گذارد. سرگذشت یوزف همان سرگذشتی است که هسه آرزوی آن را در سرمی پروراند. از دیدگاه او بشر در هیچ مرحله ای از زندگی نباید متوقف شود، بلکه باید پیوسته در دایره ای جدید نفوذ کند. همچنان که مهره ها دراین بازی باید همواره پیش بروند، چرا که سرشت ایستادن را برنمی تابند. هسه پیرو مکتب تائو است: او سخن می گوید تا شاگرد خود به درک برسد؛ ولی اگر پس از آن با استاد سخن بگوید به معنای این است که او چیزی را درک نکرده است. هسه در معرفی کتاب، آن را نه برای خلق یک اثر ادبی که برای آشکار ساختن روح وذات واژه ها نگاشته است. و برای همین، بازی های مهره های شیشه ای همان است که باید باشد. Dies ist Hermann Hesses letztes, sein wichtigstes und anspruchsvollstes Werk. Es ist ein Buch der Zukunft: Der Autor transportiert das Leben seines Helden „Josef Knecht“ in das Jahr 2200. Er entwickelt mit dem „Glasperlenspiel“, in dem nicht weniger als das Streben nach Wahrheit auf dem Spiel steht, eine Utopie. „Er hat Ratsuchenden gezeigt, wie sie bei sich selbst Rat finden konnten. Die persönlichste Hilfe hat er dadurch geleistet, dass er das Bescheidwissen verweigerte … Dies war sein Engagement, dass er sich für kein Programm engagieren ließ, keinen Zement für eine Weltanschauung lieferte. … Hesse war ein Meister im Sinn des Tao: er spricht, damit sich der Schüler selbst versteht; spricht er dem Meister aber nach, so hat er nichts verstanden. In seinem Vortrag beleuchtet er dieses Werk nicht literarisch, sondern arbeitet das heraus, was an Geist hinter den Worten steht und die inneren Gründe, warum das "Glasperlenspiel" so ist, wie es ist.