فریاد بزن اگر می توانی (عنوان اصلی: پسرعموها)- یک فیلم بلند فرانسوی به کارگردانی " کلود شابرول" در سال 1959 است. "شارل" برای تحصیل از یکی ازاستان های فرانسه به پاریس می رود. آنجا، هم خانۀ پسر عموی خود "پل" می شود که او را با رفتار و آداب دانشجویان بورژوا، طبقه ای که رو به نابودی می رود، آشنا می کند. اندکی پس از آن، "شارل" دلباختۀ دختری به نام "فلورانس" می شود. ولی او "پل" را انتخاب می کند. اسباب کشی "فلورانس" به آپارتمان "پل" حسادت " شارل" را برمی انگیزد. ولی او برای سرکوب این احساس سعی دارد به شکلی افراطی خود را برای امتحان پیش رو آماده کند. "پل" با اعتماد به نفس ونه با دانش و آگاهی درآزمون قبول می شود. ولی "شارل" علی رغم آمادگی خوب، به دلیل عصبیت مردود می شود. این موضوع او را به قدری خشمگین می سازد که در صدد تیراندازی و قتل پسر عموی خود در خواب برمی آید. پس به سبک رولت روسی هفت تیری را فقط با یک گلوله پر می کند و استوانۀ آن را می چرخاند، اما هیچ شلیکی صورت نمی گیرد. صبح روز بعد "پل" در حال بازی کردن با اسلحه به طور تصادفی "شارل" را می کشد و برای نخستین بار ترحم و شفقت به دیگران را حس می کند. این رمان به دانشجویان آن روزگار پاریس می پردازد. جذابیت این فیلم با داستان واقعی و تکان دهنده، نیز دریافت جایزۀ خرس طلایی برلیناله در سال 1959 بیشترمی شود: نوشتن، بدیهی و اجتناب ناپذیر بودن سرنوشت این دختران و مردان جوان که نمی دانند چه می کنند، را منطقی تر و نمایشی تر می کند. Schrei, wenn du kannst ist einfranzösischer Spielfilm von „Claude Chabrol” aus dem Jahr 1959. „Charles“ zieht aus der französischen Provinz nach Paris, um dort zu studieren. Dort wohnt er bei seinem Cousin „Paul“, der ihm die Sitten der bourgeoisen, dekadenten Studenten zeigt. Kurz darauf verliebt Charles sich in „Florence“, die sich aber für „Paul“ entscheidet. Nun zieht „Florence“ in Pauls Wohnung, woraufhin „Charles“ eifersüchtig wird, dies aber durch fanatisches Lernen für ein bevorstehendes Examen zu verschleiern versucht. Am Tag der Prüfung besteht „Paul“ durch sein Selbstbewusstsein, nicht durch Sachkenntnisse. Dagegen fällt „Charles“ trotz der guten Vorbereitung wegen Nervosität durch. Aus Wut will er deswegen seinen Cousin umbringen, indem er ihn im Schlaf erschießt. Er lädt einen Revolver mit nur einer Patrone und dreht, ähnlich wie beim Russisch Roulette, die Trommel, doch kein Schuss löst sich. Am Morgen darauf spielt Paul mit dem Revolver und tötet versehentlich „Charles“. „Paul“ entwickelt dabei zum ersten Mal Mitgefühl für andere Menschen. Dieser Roman entstand von den Studenten im heutigen Paris. Erschütterte schon der auf der Berlinale 1959 mit dem goldenen Berliner Bär ausgezeichnete Film durch seine gleichsam authentische Tragik, so ist die Faszination des Romans womöglich noch größer: die Stichhaltigkeit, ja, Unabwendbarkeit im Schicksal dieser jungen Männer und Mädchen, die nicht wissen, was sie tun, wird durch das geschriebene Wort noch folgerichtiger, noch dramatischer belebt.