پدر"خدیجه"، دخترش را به ازدواج مردی ازیک روستای دیگردرمی¬آورد. "خدیجه" ظاهرا" ناباروراست و درمان¬های خانگی نادرستی دریافت می¬کند. همین امر او را همواره با همسران موقت و جدید شوهرش رویارو می¬کند. این تجربۀ شخصی و مستقیم ازبی¬رحمی آداب و رسوم الجزایری، شخصیت این زن را دگرگون ساخته و از وی فردی توانمند می¬سازد که می داند چگونه از زنان دیگر در برابر خودسری های سنتی مردانه محافظت کند. "خدیجه" با فرستادن دخترناتنی خود"فائزه" به مدرسه و تحصیل پزشکی این¬کاررا انجام می¬دهد. "فائزه" به اولین نسل زنان الجزایری تعلق دارد که برحجاب وقواعد عفت و حیا غلبه کردند. آنان ازنوهستی یافتند و هویت حقیقی خود را آشکارساختند. این کتاب چهارده سال پس ازاستقلال الجزایربرای نخستین باربه زبان فرانسوی منتشرشد.(انتشارآن درالجزایرممنوع می¬باشد.) "عایشه لمسین" درنخستین رمان خود پیله¬ات را رها کن، تحولات جامعۀ الجزایر و زنان را در طول زندگی چندین نسل از یک خانواده الجزایری شرح می دهد. این نویسندۀ الجزایری دوگانگی بین موقعیت واقعی زنان در کشورش و قانون اساسی را آشکارمی¬سازد که بر برابری اجتماعی دلالت دارد، در آن آزادی¬های اساسی و حقوق انسانی و شهروندی تضمین شده است. هرگونه تبعیض بر اساس تعصبات جنسی، نژاد یا شغل ممنوع است. "لمسین" نام مستعار"عایشه لایدی"(1942)، نویسندۀ الجزایری است که به زبان فرانسه می¬نویسد. او نایب رئیس سازمان جهانی حقوق، ادبیات و توسعه زنان ونیز عضو کمیتۀ بین المللی زنان PEN بوده است. „Khadidja“ wird von ihrem Vater in ein fremdes Dorf verheiratet. Wegen ihrer scheinbaren Unfruchtbarkeit mit Hausmitteln falsch behandelt,von ihrem Ehemann mit ständig neuen Nebenfrauen konfrontiert, erfährt sie die Grausamkeit algerischer Bräuche am eigenen Leibe und entwickelt sich zu einer starken Persönlichkeit, die auch andere Frauen vor der traditionellen Männerwillkür zu schützen versteht. Sie setzt durch, dass ihre Stieftochter „Fazia“ zur Schule gehen und Medizin studieren darf. „Fazia“ gehört der ersten Generation von Algerierinnen an, die sich entpuppen können, Schleier und Keuschheitsvorschriften überwinden. Dieses Buch ist in Französisch Sprache erstveröffentlicht worden, vierzehn Jahre nach der nationalen Unabhängigkeit Algeriens.(Es ist nicht erlaubt). In ihrem ersten Roman beschreibt „Aïcha Lemsine“ die Entwicklung der algerischen Gesellschaft und der Frauen durch das Leben mehrerer Generationen einer algerischen Familie. Die algerische Autorin deckt die Dichotomie zwischen der Realität des Zustands der Frauen in ihrem Land und der Verfassung auf, in der einen egalitären Sozialismus proklamiert wurde, die Grundfreiheiten und die Rechte des Menschen und des Bürgers garantiert sind. Jede Diskriminierung aufgrund von Vorurteilen in Bezug auf Geschlecht, Rasse oder Beruf ist verboten. „Lemsine“, der Pseudonym von „Aïcha Laidi“, (1942)ist eine algerische Schriftstellerin, die auf Französisch schreibt. Sie war Vizepräsidentin der Weltorganisation für Rechte, Literatur und Entwicklung der Frauen und war Mitglied des Internationalen Frauenausschusses des PEN-Clubs.