رمان ماریو و جادوگر که در سال 1930 منتشر شد، تصویری حزن¬انگیز ازخطرفاشیسم را بدون آنکه به آن اشارۀ مستقیمی داشته باشد- حتی قبل از به قدرت رسیدن "هیتلر"- ترسیم می کند. یک خانوادۀ آلمانی در حال گذراندن تعطیلات درایتالیا هستند که خود را دربازتاب یک فضای تحریک آمیزعجیب ومیهن¬پرستانه¬ می¬بینند که با غوغا وجنجال بسیاربه اوج خود می رسد. بدترین آنها راجادوگر"سیپولا" دامن می¬زند. ترفندهای صحنه¬ای آغازین او نمایش¬های هیپنوتیزم هستند که درآن تماشاگران جداگانه دربرابردیدگان دیگران قرارمی گیرند. او به آنان اجازه می دهد زبان خود را بیرون بیاورند، از درد به خود بپیچند یا مانند عروسک¬های خیمه¬شب بازی برقصند؛ درحالیکه نمی دانند چه برسرآنان می¬آید. همه چیزخارج ازارادۀ فردی و تحمیل ارادۀ شخص دیگراست – اراده¬ای که هیپنوتیزم به فرد تحت تأثیرآن این احساس را می¬دهد که انتخاب او آزادانه بوده است. سرانجام "ماریو"ی گارسون این وحشت را به پایان خشونت¬آمیزی می ¬¬رساند؛ پایانی که ازآغاز، داستان به سمت آن پیش¬ می-رود: تحقیر شده توسط "سیپولا"، او را به گلوله می¬بندد. یک موقعیت قوی ویک صحنۀ هیجان¬انگیزدرادبیات جهان ازجادوگر" توماس مان" که همچنان معمای فریبندگی¬ انسان¬ها و محدودیت¬¬های ارادۀ آزاد را بی¬پاسخ گذاشته است. "[…] کسی که می¬داند چگونه اطاعت کند، می¬داند چگونه فرمان ¬دهد وبر¬عکس. مانند آنچه که میان ملت¬ها ورهبران دیده می-شود، اندیشه¬های آنان دربردارندۀ اندیشه¬های یکدیگراست....." Die Novelle Mario und der Zauberer wurde 1930 veröffentlicht und entwirft, ohne direkt darauf hinzuweisen, ein bedrückendes Bild der Gefahr des Faschismus – noch vor der Machtergreifung Hitlers. Eine deutsche Familie macht Ferien in Italien und findet sich in einer merkwürdig gereizten, patriotisch aufgeladenen Atmosphäre wieder, die in mehreren Eklats gipfelt. Der schlimmste wird durch den Zauberkünstler „Cipolla“ provoziert. Seine Bühnenkunststücke entpuppen sich dem Eingeweihten als Hypnosenummern, in denen einzelne Zuschauer bloßgestellt werden. Er lässt sie die Zunge rausstrecken, sich vor Schmerzen krümmen oder tanzen wie Hampelmänner, und sie wissen nicht, wie ihnen geschieht. Alles zielt auf den Entzug des eigenen und das Aufdrängen eines fremden Willens – der sich unter der Hypnose aber anfühlt wie frei gewählt. Der Kellner „Mario“ bereitet dem Schrecken schließlich das gewaltsame Ende, auf das die Erzählung von Anfang an zusteuert: Von „Cipolla“ gedemütigt, erschießt er ihn. Ein spannendes, atmosphärisch starkes Stück Weltliteratur vom Zauberer „Thomas Mann“, das in der Frage nach der Verführbarkeit des Menschen und nach den Grenzen der Willensfreiheit ungebrochen aktuell ist. ‘ Wer zu gehorchen wisse, der wisse auch zu befehlen, und ebenso umgekehrt; der eine Gedanke sei in dem anderen einbegriffen, wie Volk und Führer ineinander einbegriffen seien,...‘