دو انسان که مرگ هردم انتظارشان را می¬کشد، درفرصتی نادر خوشبختی را تجربه می¬کنند. اواخرسال 1940 رانندۀ کهنه¬کار مسابقات اتومبیل¬رانی "کلرفایت" برای دیدارازکمک¬ رانندۀ پیشین خود "هولمان" که مدت¬هاست تحت درمان سل ریوی است، به یک آسایشگاه می¬رود. خاطرات وحشتناک جنگ برای"کلرفایت" که همواره زندگی خود را به خطرمی¬اندازد، به نوعی انکارناپذیربودن مرگ و حضورنزدیک آن را زنده نگه می¬دارند. جنگ و بیماری "لیلیان"، زن جوان بلژیکی را دربارۀ زندگی¬اش فریب داده¬اند. دربیهودگی¬مرگبارآسایشگاه، اوخود را به آخرین لحظات مهلت زندگی کردن می¬سپارد. "کلرفایت" درآنجا با این زن آشناشده و او را از نومیدی نجات می¬دهد. "لیلیان" با او همراه شده، ازآسایشگاه بیرون می¬رود وخوشبختی آغازمی¬شود. واین سرآغازتنیده شدن شبکه¬ای از امیدها، پندارها و خودفریبی به دوراین عاشقان است. مرد که با مرگ خو گرفته است، اکنون در ژرفای این شبکۀ فریبنده به دام افتاده است. او مرگ ومهلت کوتاه خوشبختی را نادیده می¬انگارد. برای "لیلیان" ولی مرگ وخوشبختی وابسته به یکدیگرهستند. او ازنزدیکی پایان آگاه است ونمی¬خواهد این چاشنی تلخ ضروری را ازدست بدهد: "عجیب است، تا زمانی که فراموش نکرده باشیدکه¬همواره درحال سقوط هستید، چیزی را ازدست نمی¬دهید. زندگی به نظرمی¬رسد، پارادوکس¬ها(ناسازنما¬ها) را ترجیح می¬دهد- این مضحک است اگرگمان می¬برید که درامنیت به سرمی-برید، شما درآستانۀ سقوط هستید." درسال 1977 یک فیلم با برداشتی کاملا" آزاد ازاین کتاب به نام بابی درفیلد به کارگاردانی "سیدنی پولاک" با بازی "آل پاچینو" درنقش بابی درفیلد رانندۀ اتومبیل و "مارته کلر" درنقش لیلیان مورلی ساخته شد. Den Tod vor Augen, versuchen zwei Menschen einen Ausnahmezustand des Glücks zu verwirklichen. Ende der 1940er Jahre besucht der alternde Rennfahrer „Clerfayt“ seinen ehemaligen Beifahrer „Hollmann“ in einem Sanatorium, in dem er seit längerer Zeit wegen Lungentuberkulose behandelt wird. Dem Rennfahrer „Clerfayt“, der immer wieder sein Leben aufs Spiel setzt, halten ohnehin entsetzliche Erinnerungen aus dem Kriege das ständige Bewusstsein der Todesnachbarschaft wach. Krieg und Krankheit haben „Lilian“, eine junge belgierin, um ihr Leben betrogen. In der makabren Unwirklichkeit eines Sanatoriums lässt sie nun resigniert die letzte, schon absehbare Lebensfrist verrinnen. „Clerfayt“ lernt sie dort kennen, reißt sie aus ihrer Resignation heraus, sie geht mit ihm- und das Glück beginnt. Es beginnt, die Liebenden in ein Netz von Hoffnungen, Illusionen und Selbstbetrug einzufangen. Der Mann, todgewohnt, verstrickt sich nun am tiefsten in die Maschen dieses trügerischen Netzes. Er verliert den Tod aus den Augen und die kurz bemessene Frist des Glücks. Für „Lilian“ aber gehören Glück und Tod zusammen, hellsichtig ahnt sie das nahe Ende und möchte es als notwendige Bitterwürze nicht missen:‘ Es ist sonderbar, aber solange man nicht vergisst, dass man fällt und fällt, ist nichts verloren. Das Leben scheint Paradoxe zu lieben- wenn man glaubt, man sei sicher, ist man immer lächerlich und kurz vor dem Absturz‘ “Sydney Pollack” verfilmte die Geschichte 1977 sehr frei unter dem Titel Bobby Deerfield mit „Al Pacino” als Autorennfahrer Bobby Deerfield und „Marthe Keller” als Lillian Morelli.