حرامزاده، داستان زن جوانی را روایت می کند که نتیجۀ رابطۀ نامشروع پسری از یک خانوادۀ ثروتمند و یک خدمتکاراست؛ و نزد مادر و مادربزرگش پرورش یافته و بزرگ می¬شود. او که همواره درگیربیماری¬های گوناگونی است، از رفتن منظم به مدرسه بازمی¬ماند و سرانجام هنگامی که مادرش ازدواج کرده و برادرش را به¬دنیا می¬آورد؛ خانۀ دوران کودکی خود را ترک می¬کند. مسیرزندگی او را، پیش از جنگ جهانی دوم و در زمان آن، از روستا به سوی پاریس هدایت می¬کند. او در دورانی که درمدرسۀ شبانه¬روزی به¬سرمی¬برد، یک رابطۀ عاشقانه و نه دوستانه باهم¬شاگردی¬های خود برقرارکرد. وی که کاملاً تسلیم وسوسه¬های پاریس شده بود، نتوانست بین دوست دخترخود، یک مرد جذاب و سرانجام حامی همجنس¬گرای خود که او را صمیم قلب ستایش می¬کرد؛ یکی را انتخاب کند. در شاهکارخود، حرامزاده، "ویولت لدؤک" خود باردیگر تنها قهرمان زن داستان است. " سیمون¬دو¬بوآر" در پیشگفتار خود می¬نویسد: " مادرش درتمام طول دوران کودکی، احساس گناه نابخشودنی را به او القاء می¬کرد." خشمگین از تمایل به زنان و وسوسۀ سیری¬ناپذیر تصاحب آنان درهمۀ روابطش؛ او به دنبال همراهانی مانند خود درمیان مردان است: بیگانگان شوریده. کتابی چالش برانگیز در بارۀ قدرت شهوانی که زمانی طولانی زنان را ناتوان ازآن می¬دیدند. "ویولت لدؤک" (1972-1907) ، دخترنامشروع خدمتکار"برته لدؤک" که هرگز ازسوی پدرش "آندره دبارال"- یک بورژوای ثروتمند از آراس- شناخته نشد؛ درفقربزرگ شد و دوران کودکی ملالت¬باری را در والنسین گذراند. پس ازآن زندگی در پاریس را برگزید. در طول جنگ مطالبی برای مجلات مختلف زنان و خانه¬های مد نوشت. زندگی¬عاشقانۀ اوبا روابط پی-در¬پی همراه بود- سال¬ها شور وهیجان بی¬پاسخ نسبت به "سیمون دوبوآر" و مردان کاملا" همجنسگرا كه نا¬امیدانه نسبت به آنان خود را جنس خنثی احساس می كرد. پیش از حرامزاده، او چندین زندگی¬نامۀ خودنوشت منتشر كرد كه باعث به رسمیت شناخته شدن او از سوی نویسندگان مشهور فرانسوی ، از جمله "ژان ژنه" "آلبرکامو" ، "مارسل ژواندو" ، "ژان¬پل سارتر" و به ویژه "سیمون دو بووار" شد. Die Bastardin erzählt die Geschichte einer jungen Frau, die als uneheliche Tochter eines Sohnes aus gutem Hause und einer Magd bei Mutter und Großmutter aufwächst. Von wiederkehrenden Krankheiten gezeichnet, besucht sie nur unregelmäßig die Schule und verlässt schließlich, als ihre Mutter heiratet und ihren Bruder zur Welt bringt, das Haus ihrer Kindheit. Ihr Weg führt sie vom Land ins Paris der Vor- und Zwischenkriegszeit. Ihre Mädchenjahre hindurch unterhält sie Liebschaften mit Internatsgenossinnen und kann sich, den Verlockungen Paris‘ vollständig erlegen, nicht entscheiden zwischen ihrer Freundin, einem interessanten Mann und schließlich ihrem homosexuellen Gönner, den sie innig verehrt. In ihrem Meisterwerk, der Bastardin, ist „Violette Leduc“ wieder ihre eigene Hauptheldin. ‚Ihre ganze Kindheit hindurch hat ihre Mutter ihr ein unheilbares Gefühl der Schuld inspiriert‘, schreibt „Simone de Beauvoir“ in ihrem Vorwort. Von wütender Besitzgier in allen Beziehungen, gilt ihre Neigung den Frauen; Gefährten sucht sie sich unter den Männern, die sind wie sie selbst: besessene Außenseiter. Ein herausforderndes Buch von der erotischen Kraft, deren man Frauen lang für unfähig hielt. „Violette Leduc“ (1907- 1972), als uneheliche Tochter eines Dienstmädchens „Berthe Leduc“, vom Vater „André Debaralle“ – einem wohlhabenden Bourgeois aus Arras – nie anerkannt, wuchs in ärmlichen Verhältnissen auf; verbrachte eine freudlose Kindheit in Valenciennes. Sie lebte später in Paris. Während des Krieges schrieb sie für verschiedene Frauenmagazine und Modehäuser. In ihrem Liebesleben folgte ein Drama dem anderen - jahrelange, unerwiderte Leidenschaften für „Simone de Beauvoir“ und etliche homosexuelle Männer, denen gegenüber sie sich, enttäuscht, als neutrales Geschlecht empfand.Vor der Bastardin veröffenlichte sie mehrere autobiographische Werke, die ihr die Anerkennung namhafter französischer Literaten eintrugen, darunter „Genet“ „Camus“, „Jouhandeau“, „Sartre“ und ganz besonders „Simone de Beauvoir“.